ေညာင္သာရြာ…ပဲခူးရိုးမ အေရွ႕ဘက္ကပ္ရပ္ေလးပါပဲ။ ျမိဳ႕နဲ႔လည္း အလွမ္းေဝးတယ္။ ေတာင္ယာနဲ႔ မိႈရွာ မၽွစ္ခၽိဳး မီးေသြးဖုတ္တဲ့ အလုပ္ပဲ တစ္ရြာလံုးလိုလို လုပ္ၾကတယ္။ ရြာလို႔သာ ေျပာရတာ တစ္ကယ္ေတာ့ တဲစုသာသာေလးရယ္။ အိမ္ေျခ ၄၀ မျပည့္တျပည့္ ရြာတန္းရွည္ ရြာေလးေပါ့။
ေကၽးလက္ကၽန္းမာေရး ေဆးခန္း နတၱိ။ တစ္ခုခုျဖစ္ျပီေဟ့ဆို ရိုးရာေဆးျမီးတိုနဲ႔ကု။အသဲအသန္ေဟ့ဆို ေဆာင္ပုခက္နဲ႔ ၂၅ မိုင္ေလာက္ေဝးတဲ့ ျမိဳ႕ကိုထမ္းေျပးပဲ။ လမ္းတစ္ဝက္တင္ ျပန္လွည့္လာရတဲ့ မသာေတြလည္း ရိွေပါ့။ အဲ့ေလာက္ေခါင္တာ။ အဓိက ဒုကၡေပးတာက ငွက္ဖၽား။ အဲ့ဒီ့ ငွက္ဖၽားဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း တစ္ရြာလံုးနဲ႔ အမၽိဳးစပ္ထားသလား ေအာက္ေမ့ရဒယ္။ ေမြးစကေန အဘိုးၾကီး အဘြားၾကီးေတြထိ ငွက္ဖၽားရိွဆိုပဲ။
ထားပါေတာ့ အခုေျပာခၽင္တာက ငွက္ဖၽားေရာဂါအေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ထူးထူးဆန္းဆန္းျဖစ္ပၽက္ခဲ့တဲ့ သဘာဝလြန္ျဖစ္ရပ္ေလးတစ္ခုအေၾကာင္းပါ။ ျဖစ္ခဲ့တာကေတာ့ ၄ နွစ္ေလာက္ရိွျပီး။ ဒါေပမယ့္ ေညာင္သာရြာမွာေတာ့ အခုထိ စျမွဳပ္ျပန္ေကာင္းတုန္းျဖစ္ရပ္ေလး။
ဇာတ္လမ္းအစက ဂလို ဂလို…ငေတနဲ့႔ မိေလးသည္အိမ္ေထာင္ကၽတာ ၆ ႏွစ္ရိွျပီ။ သားသမီးကေတာ့ မထြန္းကားေသးဘူး။ ငေတ ကမိေလးသည္ထက္ အသက္၃ႏွစ္ပိုၾကီးတယ္။ မိေလးသည္အသက္က ၂၅ ေပါ့။ ေယာက္ၽားက မီးေသြးဖုတ္တယ္။ ရာသီခၽိန္ဆို ေငြယားေလးအတန္သင့္ အဆင္ေျပတာေပါ့။
မိေလးသည္ကလည္း အျငိမ္မေနဘူး။ ေတာထဲသြားျပီး မိႈရွာ မၽွစ္ခၽိဳး စားလို႔ရတာအကုန္ဆြတ္ေပါ့။
တစ္ေန႔ ငေတ မီးေသြးဖိုကေန ျပန္အလာ အိမ္ေရာက္ေတာ့ တစ္ဟင္းဟင္းနဲ႔ ျငီးေနတဲ့ မိေလးသည္ကိုေတြ႔လိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ငွက္ဖၽားတက္ျပန္ျပီ ထင္ျပီး ” မိေလးသည္ေရ ငွက္ထျပန္ဘီလား နႏြင္းလံုးေသာက္ျပီး ေဆာင္ျခံဳေကြးေနလိုက္ ငါ ထမင္းအိုးတည္ထားလိုက္မယ္” ဟု ေျပာလိုက္ျပီး ေနာက္ေဖး မီးဖိုေခၽာင္ဖက္ ဆက္အသြား ” ဟဲ့မသာေကာင္ ငွက္ဖၽားထတာမဟုတ္ဘူး ငါ နင့္မိန္းမကို မေကၽနပ္လို႔ ဝင္ပူးေနတာဟဲ့ ” ဆိုတဲ့ သူ႔မိန္းမအသံမဟုတ္တဲ့ မိန္းမအသံၾကားလိုက္ရပါေလေရာ။
ငေတ ျပာျပီေလ။ ဟုတ္တယ္ ျပာဆို သူ႔ဘဝမွာ ဒါပထမဆံုး ၾကံဳးဖူးတာပဲ။ ေတာ္ထဲေတာင္ထဲမွာ မီးေသြးဖုတ္ဖို႔ ထင္းခုတ္ ဘာခုတ္ လုပ္ေနတုန္းက ေတာေျခာက္တာေတြ သရဲလိုလို ဘာလိုလိုေတြေတာ့ၾကံဳဘူးတာေပါ့။ ဒါမယ့္ ခုလို ဝင္ပူးတာမၽိဳးမၾကံဳဘူးေတာ့ငေတျပာတာ အဆန္းလား။
ငေတတစ္ေယာက္ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ကတုန္ကရင္နဲ႔ ေမးရွာတယ္။ ” ဘာ..ဘာ..ဘာလို႔ ဝင္ပူးတာလဲဟမ္”” မေကၽနပ္လို႔ေဟ့ မေကၽနပ္လို႔”
” ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့ ေကၽနပ္ေအာင္ဘာလုပ္ေပးရမလဲဟင္”
” ငါကို ၾကက္သားဟင္း နဲ႔ ထမင္းေကြၽးျပီးေတာ့ ေတာင္းပန္မွ ေကၽနပ္နိဳင္မယ္”
ငေတ တင္းသြားျပီေလ။ ဟုတ္တယ္ သူတို႔လင္မယားေတာင္ မိႈလိုလို ခၽဥ္ေပါင္ေၾကာ္လိုလိုနဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားေနရတာ။ ခုေတာ့ ၾကက္သားဟင္းခၽက္ေကြၽးရမယ္ဆိုေတာ့ တင္းဘီ။ ဒါမယ့္ ငေတက လူလည္။
လည္လို႔လည္း ေတာင္ယာမခုတ္ပဲ ေငြရလြယ္တဲ့ မီးေသြးဖုတ္ေနတာသာၾကည့္ေတာ့။ စိတ္ထဲက တင္းသြားေပမယ့္ အခၽိဳသတ္ျပီး ” ဟုတ္ကဲ့ ဒါဆို ရြာထဲသြားျပီး ၾကက္သြားရွာလိုက္ဦးမယ္ ခဏေစာင့္ေနာ္” ဆိုျပီး ရြာထဲ သုတ္ေျခတင္ေျပးပါေလေရာ။
ၾကက္ရွာတယ္လို႔ေတာ့ မထင္နဲ႔ ၾကက္ဆိုတာ ျမိဳ႕မွာသာေပါတာ ရြာမွာအရွားသားေလ။ ( ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး မေတြးနဲ႔ ဟင္းခၽက္စားတဲ့ ၾကက္ကိုေျပာတာ။ ဟုတ္တယ္ျမိဳ႕မွာက ေစၽးထဲေျပးဝယ္လိုက္ရံု။ ရြာမွာက လိုက္ဝယ္လည္း ေရာင္းခၽင္မွေရာင္းတာမၽိဳး)
ငေတ ေျပးတာက တိုင္းရင္းေဆးဆရာလို စုန္းကုနတ္ကုလိုလို ဘာမွန္းမသိတဲ့ ဆရာ ေအာင္ဘုန္းဆီ ေျပးတာ။ ဆရာဘုန္းဆိုတာက သူတို႔ရြာတင္မဟုတ္ ဒီေတာင္ေျခတစ္ေၾကာလံုးရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာေဆးဆရာ။
ေဗဒင္ ယၾတာေလးကလည္း နည္းနည္းပါးပါးရေသးး။ ရိုးရိုး အဖၽားတင္မဟုတ္ ပေယာဂလည္း ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလို ကုလိုက္ေသးတယ္။ သူကုလိုက္လို႔ ေသသြားတဲ့ မသာေတြလည္း သူ႔ဘာသူေတာင္ မမွတ္မိ။ အဲ့ေလာက္ အစြမ္းထက္တာ။ ဒါျဖင့္ ဘာလို႔ လူေတြက ကုေနၾကတာလည္းလို႔ေမးစရာရိွမယ္။ ဟုတ္ကဲ့ သူနဲ႔မကုလည္း ဒီတိုင္းပဲ အေသခံရံုဆိုေတာ့ ရလိုရၿငား အားကိုးၾကရတာပဲ ဆိုပါေတာ့။
ငေတ ဆရာဘုန္း အိမ္ထဲေျပးဝင္ျပီး ” ၾဆာဘုန္းၾဆာဘုန္း လုပ္ပါဦး ကၽေနာ့္မိန္းမကို ဝင္ပူးေနလို႔ ”
” ေဟ ဘာဝင္ပူးတာတုန္း သရဲလား ၊ ဖုတ္လား၊ စုန္းလား” ေပါ့
ဟုတ္သား သူ ထူပူျပီး ဘယ္သူဝင္ပူးတာလဲေတာင္ မေမးခဲ့ရ။ ” ကၽဳပ္ မေမးခဲ့ရဘူး ၾဆာ ၊ ၾကာပါဒယ္ဗၽာ ေရာက္မွသာေမးေတာ့၊ ေသခၽာတာကေတာ့ ကၽဳပ္မိန္းမအသံမဟုတ္တဲ့ မိန္းမအသံၾကီးဗၽာ”
” ဟုတ္ျပီေလ ဒါမၽိဳးက မခက္ပါဘူး။ မင္းမိန္းမ ဘာမွားခဲ့လို႔ ဝင္ပူးတာလဲမသိဘူး၊ ေရာက္မွေမးျပီး သူေကၽနပ္ေအာင္ေတာင္းပန္လိုက္ရင္ျပီးတာပဲ”ဟု ဆရာဘုန္း ကေျပာလိုက္ရာ ငေတက ” ဟာအဲ့ဒါေတာ့ မျဖစ္ဘူး မေတာင္းပန္ခၽင္ဘူးဗၽာ၊ ဘယ့္နယ္ တင္တင္စီးစီး သူ႔ကို ၾကက္သားခၽက္ေကြၽးရမယ္ဆိုပဲ၊ ကိုယ္ေတာင္ ခၽက္မစားနိဳင္တာ” ” ျပီးေတာ့ ကၽဳပ္လာတာက အဲ့ဒါကို မေကၽနပ္လို႔ ဆရာ့ဥာဏ့္ ပညာစြမ္းနဲ႔ ဆံုးမ ခိုင္းမို႔လာတာဗၽ”
ဟိုက္ ခက္ဘီ ကိုယ္က အထက္လမ္း၊ေအာက္လမ္းဆရာ အစစ္ၾကီးမဟုတ္။တတ္ေယာင္ဝါး စားေကာင္းေသာက္ေကာင္း ေလၽွာက္ရမ္းကုေနတာခုေတာ့ မထူးပါဘူး လိုက္မသြားလၽွင္လည္း ငေတ က ေလၽွာက္ေျပာလို႔ သူ႕စားေပါက္ပိတ္သြားနိဳင္သည္။့” ေအးးေအး ေကာင္းဘီေလ ဒါဆိုလည္း ခုလိုက္ရတာေပါ့” လို႔ ခပ္တည္တည္ပင္ ဆရာဘုန္း က ေျပာလိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ သူသြားေလရာ ေဆာင္သြားသည့္ ေဆးလြယ္အိတ္ကိုယူျပီး ငေတ အိမ္ရိွရာသို႔ သြားေလရာ ငေတမွာ ဆ ရာဘုန္း အားကိုးျဖင့္ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့လို႔။
ငေတအိမ္သို့႔ေရာက္ေလေသာ္ မိေလးသည္တစ္ျဖစ္လဲ ဝင္ပူးသူ ပြဲၾကမ္းကာဆူညံေနသျဖင့္ ပတ္ဝန္းကၽင္မွာ လူမၽားမွာလည္း စုစု စုစုျဖင့္ ငေတအိမ္ေရွ႕တြင္ေရာက္ေနေလျပီ။
ဆရာဘုန္းတို႔႔နွစ္ေယာက္ အိမ္ထဲဝင္ေလသည္နွင့္ ေနာက္ကေန လိုက္ဝင္လာၾကေလသည္။
” ငေတ. ငေတ… နင့္ကိုယ္နင္လည္လွျပီ ထင္ေနလား၊ ငါအကုန္သိတယ္ဟဲ့ နင္ၾကက္မဝယ္ပဲ ဆရာသြားေခၚတယ္ဆိုတာ ဟင္းဟင္ဟင္း၊ နင္အားကိုးတဲ့ဆရာ ဘယ္ေလာက္စြမ္းလည္း ၾကည့္မဟဲ့ ျပီးမွ နင့္မိန္းမကို ရူးေအာင္ လုပ္ပလ္ုိက္မယ္ ဟြင္းဟြင္း” ဟုဆီး၍ေျပာေလရာ ဆရာဘုန္း ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားေလ၏။
ဆရာဘုန္းလည္းသူတကယ္မနိဳင္ဘူးဆိုတာသိ၍ နံေဘးမွာ လူမၽားအား” ဘာၾကည့္ေနတာလဲ ခၽဳပ္ၾကစမ္း ဒင္းကို ၊ ျပီးမွ ငါဆံုးမျပမယ္ ” ဟု ေျပာေလရာ ငေတ အပါအဝင္ လူ ေလးငါးေယာက္ဝိုင္းခၽဳပ္၍ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ၾကိဳးျဖင့္တုပ္ၾကေလ၏။
ၾကိဳးတုပ္ျပီးေသာ္ “ဆရာဘုန္းက အိမ္ဦးခန္းတြင္ ထိုင္၍ ” ကဲ ငါ့ေရွ႕ေခၚခဲ့စမ္းဒင္းကို ”
” ကဲ နင္ဘယ္သူလဲ မွန္မွန္ေျပာ ” ဟု ဆရာဘုန္း အေမးကို ” နင္က ဘာေကာင္မို႔ေျပာရမွာလဲ” ဟု ျပန္ပက္ေလ၏။ ဆရာဘုန္းလည္းန ာမည္နွင့္လိုက္ေအာင္ ဥာဏ္သံုးမွ ျဖစ္ေတာ့မည္ဟုေတြးကာ ” ေကာင္းျပီ ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာၾကတာေပါ့ နင္ဘယ္သူ လဲဆိုတာ ငါ့ကိုေျပာ၊ ဒါမွ ငါတို႔က နင့္ကို ဘာလုပ္ေပးနိဳင္မယ္ဆိုတာ သိမွာေပါ့ ” ဟု အခၽိဳသတ္ ေမးေလမွ ” ငါက စုန္းဟဲ့။ စုန္းေတာင္ ရိုးရိုးေအာက္တန္းစားစုန္းမဟုတ္ဘူး၊ တိမ္ညြန္႔စားတဲ့စုန္း” ဟု ေျဖေလသည္။
” နင္ ဘာမေကၽပ္နပ္လို႔ ဝင္ပူးတာလဲ “” ဒီေကာင္မေပါ့ ငါေတြ႔ထားတဲ့ မိႈကၽင္းကို ဝင္ႏႈတ္သြားတာေလ ငါ့ဖို႔ ဟင္းစားေတာင္ မခၽန္ခဲ့ဘူး၊ ေကာင္မ လူပါးဝတာေလ ” ဟု ေျပာေလသည္။
ဆရာဘုန္း က” နင့္အသက္ဘယ္ေလာက္ရိွျပီလဲ”” ငါ့ အသက္က ၃၂နွစ္ အသက္ငယ္လို႔ ပညာနဳမယ္ေတာ့ မထင္လိုက္နဲ႔ စုန္းသက္ကလည္း ၃၂ ႏွစ္ပဲ ၊ ငါက ဝမ္းတြင္းစုန္းဟဲ့ ဟင္းဟင္းဟင္း” ဟု ဂုဏ္ယူေလေသာ အသံျဖင့္ေျပာေလ၏။
” ေအး သူမွားတယ္ဆိုလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္ သူ႔ကိုေတာ့မေႏွာက္ယွက္ပါေတာ့နဲ႔ ျပန္ထြက္ေပးပါ” ဟု ဆရာဘုန္း က ေျပာေလရာ ” မထြက္နိဳင္ဘူး ငါစားခၽင္တာ မေကြၽးမခၽင္း ေသေတာင္မထြက္ဘူး” ဟုေျပာေလရာ ဆရာဘုန္း လည္း ငေတအားၾကည့္လိုက္မိသည္။
ငေတက ပုခုန္းတြန္႔၍ ေခါင္းခါျပသည္ကို ျမင္ေလရာ ” ဒုကၡပဲ ငါေတာ့ ဒီစုန္းမကို ငါ့ပညာျဖင့္ ထြက္ေအာင္မလုပ္နိဳင္လၽွင္ အရွက္ေတာ့ကြဲေတာ့မည္ဟု ေတြးျပီးသကာလ။ ဆရာ ဥာဏ္ ညစ္ကၽယ္ကၽယ္ ျပံဳးလိုက္ကာ ” ဟဲ့ ေကာင္မ သူတို႔က နင့္ကို မေကြၽးနိဳင္ဘူး၊ဒီေတာ့ နင္ ထြက္မလား မထြက္ဘူးလား” ဟု ေငါက္ေလရာ ” မထြက္ဘူး ေသေတာင္မထြက္ဘူး ”
” ေကာင္းျပီေလ နင္မထြက္လည္း ငါ့ပညာစြမ္းနဲ႔ ထြက္ေအာင္ လုပ္ရမွာေပါ့ ဟင္းဟင္းဟင္း ” ထို႔ေနာက္ ဆရာဘုန္း က ဝိုင္းအံုၾကည့္ေနေသာ လူေတြဘက္သို႔လွည့္၍ ” ကဲ ငါ့ပညာနဲ႔ ဒီစုန္းမကိုဆံုးမရမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ပညာထုတ္သံုးတဲ့အခၽိန္မွာ ေဘးလူေတြ ၾကည္လို႔မရဘူး ဒီေတာ့ ဝိုင္းအျပင္ထြက္ေပးၾကပါ ” ဟုေျပာေလရာ လူအမၽားလည္း ေခါင္းညိတ္၍ မထြက္ခၽင္ ထြက္ခၽင္ျဖင့္ ျခံျပင္သို႔ ထြက္သြားၾကကုန္ေလသည္။
အိမ္ထဲတြင္သူႏွင့္ ငေတသာ ကၽန္ေလေသာအခါမွ ဆရာဘုန္း က” ငေတ ငါ့နားလာစမ္း ” ဟု ေခၚလိုက္ကာ ငေတ အနားေရာက္လာေလလၽင္ နားနားသို့ကပ္၍ တိုးတိုး တိုးတိုးျဖင့္ေျပာေလ၏။ ငေတက ” ဟာ ျဖစ္ပမလားဆရာ ”
” ျဖစ္ပါဒယ္ကြာ ဒါမၽိဳးေတြ ၾကံဳလာတာ ငါအံတိုေနဘီ” ဟု သူ၏ ကြမ္းခၽိဳးအထပ္ထပ္တက္ေနေသာ သြားေတြေပၚေအာင္ျပံဳးလိုက္ေလ၏။
ငေတလည္း ၾကိဳးတုပ္ထားေသာ မိေလးသည္ ကိုအတင္းဆြဲထမ္း၍ အိပ္ခန္းထဲသို႔ ေခၚသြားေလရာ
” ဟင္ နင္ငါ့ကို ဘာလုပ္မလို႔လဲ လႊတ္စမ္း ခုလႊတ္ လႊတ္ဆို လႊတ္ေနာ္ ” ဟု စုန္းမက ေျပာေလရာ ဆရာဘုန္း က
” ဟား ဟား းး မလႊတ္ဘူးနဲ႔ေဟ့ မလႊတ္နဲ႔ ငေတ ။” ဟု ရယ္ရင္း ေျပာလိုက္ေလ၏။
အိမ္ေရွ႕တြင္ ရပ္၍ အေျခေနေစာင့္ၾကည့္ေနေသာရြာသားမၽားမွာ အိမ္ထဲမွ ငေတ၏ ” ငါ့မိန္းမကို ဝင္ပူးတဲ့ စုန္းမ မွတ္ျပီလားကြ ” ဟု ေၾကြးေၾကာ္သံနွင့္အတူ ေျမစိုက္အိမ္ေလး တစ္ခုလံုး တဝုန္းဝုန္းျဖင့္ သိမ့္သိမ့္ခါေအာင္ လႈပ္ရမ္းေနသည္ကို ျမင္ေလေသာအခါ သူတို႔အားကိုးရသည့္ ဆရာဥာဏ္သည္ တကယ္ပင္ အစြမ္းထက္လွေပစြဟု ေတြးေတာကာ အထင္ၾကီးၾကလၽက္ရိွၾကေလကုန္ေတာ့သည္။
မၽားမၾကာမွီ အိမ္ေလးသည္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္သြားကာ အခန္းထဲမွ တရံႈ႕ရံႈ႕ ငိုသံနွင့္အတူ ” နင္တို႔ ေနာက္တခါ ငါ့အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိမယ္” ဟု စုန္းမက ေျပာဆိုေလ၏။ ဆရာ ဘုန္းက ” တယ္ ဒီစုန္းမ ခုထိ မထြက္ေသးဘူး ငေတေရ အစြမ္းျပလိုက္ပါဦး ” ဟု ေျပာလိုက္ရာ စုန္းမလည္း မပူးရဲရွာေတာ့ပဲ ထြက္ေျပးေလေတာ့သည္။ …………
တစ္လခန္႔ ၾကာေသာအခါဆရာ ဘုန္း အိမ္ေရွ႕ကြက္ပၽစ္တြင္ အဖန္ရည္ေသာက္ေနခိုက္ လတစ္ေယာက္ ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းမၽားျဖင့္ ဝင္လာသည္ကိုေတြ႔၍ ၾကည့္လိုက္ရာ ငေတ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။
မၽက္တြင္းေဟာက္ပက္ျဖင့္ ပိန္လွီေနသည္မွာ ငေတမွ ဟုတ္ပါေလစြဟု မနည္းၾကည့္ယူရေလသည္။
” ဟ ငေတ ကၽသြားလွခၽည္လား ေနမေကာင္းဘူးလားဟု ေမးရာ ”
” ေကာင္းပါတယ္ ဆရာ ဒါေပမယ့္ ဟိုစုန္းမေပါ့ ေနာက္ရက္ေတြကစျပီး ညတိုင္းကၽဳပ္မိန္းမကို ဝင္ပူးေနတာေလကၽဳပ္လည္း ဆရာဘုန္းေပးထားတဲ့နည္းအတိုင္း စုန္းမထြက္ေအာင္လုပ္တာေပါ့ ”
” ဒါေပမယ့္ ဆရာရယ္ ေနာက္ရက္ေတြကၽေတာ့ တေျဖးေျဖးနဲ႔ တခါနဲ႔ မထြက္ နွစ္ခါနဲ႔မထြက္ လူလည္း အရိုးပဲ ရိွေတာ့ဒယ္ဆရာ။ ”
စုန္းမကလဲခုဆိုအေခၚေဝၚေတြေတာင္ေျပာင္းလို႔ သူဝင္ပူးၿပီဆို ခိုခို ” ခိုခို” နဲ႔ေနတာဘဲ ‘ ဟု ျပန္ေျပာျပေလသတည္း။ :Pထိုအခၽိန္မွစ၍ ဆရာဘုန္း၏ စုန္းထုတ္နည္းလည္း လူတိုင္း၏ ပါးစပ္ဖၽားတြင္ ေရပမ္းစားေနေလေတာ့သတည္း။
#crd
No comments:
Post a Comment